१ महिना अगाडि
१ महिना अगाडि
काठमाडौं, २५ फागुन २०८२ । एक लाख ३० हजार क्षमताको नरेन्द्र मोदी रंगशालामा उपस्थित दर्शकको लगातारको समर्थन सायद न्युजिल्यान्डका खेलाडीका निम्ति दबाब बन्न पुग्यो । ट्वान्टी–२० विश्वकपको रोचक ठानिएको फाइनलमा न्युजिल्यान्डले टस जित्नुबाहेक अरू कुनै प्रभावकारी प्रदर्शन गर्न सकेको देखिएन । विश्वकपको एकपक्षीयजस्तो देखिएको फाइनलमा न्युजिल्यान्डले रचेको रणनीति कहाँ असफल भयो तथा भारतको रणनीति कसरी सफल भयो ? १. न्युजिल्यान्डले म्याकोन्चीभन्दा निशमलाई रोज्नुनरेन्द्र मोदी रंगशालामा फाइनलका निम्ति बीचभागको पिच प्रयोग गरिएको थियो । रातो र कालो माटो मिसिएको यो विकेट बाउन्सका निम्ति चिनिन्छ । पिचले स्पिनरलाई धेरै सहयोग गर्दैन । त्यसैले प्रतियोगितामा खासै प्रभाव नपारे पनि न्युजिल्यानडले ज्याकोब डफीलाई टोलीमा समावेश गर्नु सम्भवतः सही निर्णय थियो । तर, टोलीले कोल म्याकोन्जीलाई हटाएर जिम्मी निशम छान्नु सही निर्णय देखिएन । जबकि, म्याकोन्जीले सेमिफाइनलमा दक्षिण अफ्रिकाविरुद्ध एउटा ओभरमा खेलको दिशा नै बदलिदिएका थिए । यस विश्वकपमा भारतका अभिषेक शर्मा तीनपटकसम्म अफ स्पिनरको पहिलो ओभरमै आउट भएका थिए । तर, यसपटक उनले ग्लेन फिलिप्सका बलहरू सम्हालेर खेल सुरु गरे । गति बढाएपछि न्युजिल्यान्डले उनलाई रोक्न सकेन । टोलीसँग अर्को अफ–स्पिनरको विकल्प पनि थिएन । २. म्याट हेनरीलाई एक ओभरपछि हटाउनुभारतले सावधानीपूर्वक सुरुआत गर्यो र पहिलो दुई ओभरमा १२ रन मात्र बनायो । त्यसपछि कप्तान मिचेल सान्तनरले म्याट हेनरीलाई हटाएर डफीलाई बलिङ दिए ।…
